Dag 2283 – 2291 – In ander hande

Week 3

Ek reken meeste van die tyd lê ons toekoms, ons geluk, in ons eie hande.  Nie almal van ons sal ontdek word deur internasionale model agentskappe nie.  En dis maar ‘n handjievol mense wat genader word, met die belofte van ‘n vet tjek, om jou autobiografie aan hulle toe te staan.  Harde werk, trane en sweet, laat nagte, vroeë oggende, lang ure, kanse vat – dis hoe meeste mense hulle doelwitte in die lewe bereik.  Sonder pasella’s of ryk ouers of ietsie wat onverwags in jou skoot val.

Daar was ook al heelwat kere in my lewe waar my drome, my aspirasies of my toekoms in ander mense se hande gelê het.   Maak nie saak hoe hard ek daarvoor gewerk het nie, sou ek by ‘n verkeerslig kom waar ek net eenvoudig moes sit en wag.  Waar ek totaal en al magteloos moes terugstaan omdat ek regtig nie beheer gehad het oor die situasie nie.    Waar een persoon se besluit my kon maak of breek.

Een situasie wat spesifiek vir my uitstaan was die keer toe ek in Engeland vir ‘n werksonderhoud gegaan het by ‘n regsfirma in Oxford Street.  Die onderhoud het besonder goed gegaan en ek het gevoel dat ek ‘n goeie indruk gemaak het.  Ek het geglo dat my werksondervinding in Suid-Afrika indrukwekkend genoeg was om hulle te oortuig dat dat ek die regte kandidaat was.  En selfs in die onderhoud het ek gemaklik gevoel, kon ek die vrae goed beantwoord en het ek selfversekerd voorgekom sonder om arrogant te wees.  Toe ek na die onderhoud uit die gebou uitstap was dit met ‘n ligte hart en ‘n huppel in my stap.  My sesde sintuig het  my verseker dat daardie pos myne was en dat dit net ‘n kwessie van tyd was vir daardie bevestigende foonoproep van die agent af.

Ek was op ‘n punt waar ek gevoel het dat dit hoogtyd was vir iets positief om oor my pad te kom, want ek het die een onsuksesvolle onderhoud na die ander gehad. Boonop was ek platter as platsak en moes ek in Manlief se oë kyk elke keer as ek ‘n treinkaartjie wou koop Londen toe.  Vir iemand wat redelik finansieël onafhanklik was, wat dit baie erg!  Uiteindelik het dit begin voel of ek die lig kon sien aan die einde van die muwwerige tonnel en het ek begin sommetjies maak oor hoeveel geld ek sou kon bydra elke maand tot ons “vakansie rekening”.

Maar ‘n paar dae later het een telefoon oproep my watte wolkie met sy silwer randjie verander in ‘n swart donderwolk met groot hael korrels wat my mooi drome in skerwe laat spat het.  Ek was totaal en al teen die grond.  Platgeslaan.  Rou.  Ek het nie geweet hoe om myself weer op te tel uit die donker modder nie.  Wat het dan verkeerd geloop?  Waarom het hulle nie van my gehou nie?  Wat het ek gedoen om dit te verdien? Hoekom word ek so gestraf? Die lys van menigte onbeantwoorde vrae het oor my gehang.

Dit was die Oscar Pistorius saak wat my laat terugdink het aan een van menigte soortgelyke scenario’s.  Net ons eens gunsteling paralimpiese atleet, weet wat daardie aand gebeur het.  Daar is mense wat hom onvoorwaardelik glo en daar is mense wat dink dit was opsetlike moord.  En nou is daar een vrou wat sy toekoms in die holte van haar hande hou.  En hy is absoluut magteloos. Hy kan haar nie omkoop, beïnvloed of afpers nie.  Pleit sal nutteloos wees en ‘n bos blomme of ‘n boks ingevoerde sjokolade gaan ook nie haar besluit swaai  in sy guns nie.  Tot die dag van sy vonnis oplegging is enige toekomsplanne bloot drome.

Al wat hy kan doen is om terug te sit en te wag.  En te hoop dat Regter Masipa in sy onskuld glo en hom sal vryspreek. 

Advertisements

2 thoughts on “Dag 2283 – 2291 – In ander hande

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s