Dag 2665 – Wat nou?!

5 2015 London collage

Om Londen met Engel (10) en Japsnoet  (7) te deel en ervaar, was ‘n jarelange droom wat uiteindelik waar geword het. Die vier van ons wat net dwaal deur strate en tuine en oor brûe wandel, muffins eet by Starbucks, eekhorings afneem in Hyde Park – menigmale het ek het dit  oor en oor in my kop afgespeel.

 

Ek het altyd gewonder watter dinge hulle sou fassineer en wat ‘n blywende indruk sou laat.  En ek was nogal verras oor sommige dinge, en ander dinge het ek natuurlik verwag. Na die eerste dag van myle se stap en op en af klim op moltreine, was Japsnoet se eerste vraag –

“Can we take the car today?”,

Al het ek my bes probeer om haar voor te berei op al die stap, was dit nog steeds vir haar ‘n skok! Sy het darem wel die busry geniet, en het aangedring dat ons elke keer heel bo, en heel voor moes sit. Vir enige toeris is Big Ben sekerlik een van dié dinge wat hulle die graagste wil sien in Londen. Maar snaaks genoeg, toe ons by Westminster stasie uitstap in die straat in, was dit nie die groot “wow” vir hulle wat ek gedink het dit sou wees nie. Maar toe hulle oor die Thames kyk en die London Eye gewaar, was daar groot opgewondenheid en het hulle gesmeek om te gaan opklim. Gelukkig het ons die vorige aand reeds kaartjies vir ons “vlug” bespreek.   Japsnoet was ewe skielik effe skrikkerig, en het so ewe Manlief se hand gevat en gesê –

“Don’t worry Daddy, if you are scared I will hold your hand.”

Ons het natuurlik die mooiste foto’s geneem van bo uit die lug uit, en die mooiste selfie van ons vier. Manlief se kommentaar was nog so ewe –

“Nou is ons rerig on top of the world.”

In sy mening, op meer as een net manier.

 

Daar was die bekoring van Hamleys, ‘n speelgoed winkel waar ongewone speelgoed gedemonstreer word tot groot vermaak van elke blinkoog kind. Die M&M winkel getooi in helder kleure en die reuk van sjokolade permanent in jou neus. Tower Bridge wat vir ver uitstrek oor die donker Thames rivier en mini kersmarkies wat oral oor Londen gepaddastoel was. Dit was ook ‘n groot avontuur om Buckingham Palace te sien en die kinders het gewonder of hulle die Koninging te siene sou kry.

 

Saterdagoggend, 5 Desember was dit tyd om af te ry Winchester toe, ‘n dag wat eintlik die belangrikste dag van ons vakansie’tjie was. Wat sou die kinders dink van die dorp en die omgewing?  Wat sou hulle dink van die skole waar ons by verby sou ry?  En dan is daar natuurlik die onvoorspelbare Engelse weer. Ek en Japsnoet veral is sulke somer kinders wat hou van die son op ons lywe en die helderblou Afrika lug. Engel is die een wat ek kan sien makliker sal aanpas by die weersomstandighede en omgewing. Sy was reg van die begin af ongelooflik opgewonde oor die moontlikheid om in Engeland te gaan woon.  Die Winchester kersmark en die opelug ysskaatsbaan het ‘n groot indruk op hulle gemaak.  Daar was kersversierings van hout en pannekoeke met smeltende sjokolade smeer. Die luggie was snerpend koud en Japsnoet veral, het gereeld genoem dat sy koud kry. Ek aan die ander kant, het toe al vir ‘n tweede keer Winchester beleef. Na ons eerste besoek in Oktober, het ek vir Manlief gesê ek wou nie daar bly nie. Ek is ‘n stadsmens wat naby die buzz van Londen wil wees, wat op treine wil ry, wat ‘n groot keuse van winkel sentrums om my wil hê. Maar daar was ek, terug in Winchester, en ek moes myself forseer om met positiwiteit na alles om my te kyk. Ek moes in die toekoms in kyk, sien waar ons sou gaan kos koop, waar ons sou parkeer vir die dorp, waar ons moontlik sou gaan stap oor naweke, waar is die plaaslike hospitaal, met watter grootte kar gaan ek die maklikste oor die weg kom in die nou straatjies? Ons het na ‘n huis gaan kyk, wat baie klein was en dit het my weereens laat wonder waarheen ek gaan gaan met al my kameras en lense, bokse vol kraletjies, foto albums en drie dekades se dagboeke.  Ek weet dit is alles aardse besittings, maar dis terselferdtyd ook die dinge wat my aan die gang hou, wat deel is van my en wie ek is.

 

Sondagoggend toe my selfoon my wakker sing,  het ‘n groot paniek in my hart kom lê. Ek wil nie in Winchester gaan bly nie! Dis klein, dis geïsoleerd en ons ken letterlik nie ‘n enkele persoon daar nie. Maar ek is “stuck.” Daar is nie ‘n ander opsie nie!  Wat de hel gaan ek maak!? Ek gaan hiermee móét “deal”! Maar hoe?

 

Ek het my stukkende hart heel probeer huil. Sonder veel sukses.  Ek het gevoel ek staan op ‘n punt waar omdraai en terugstap net eenvoudig nie ‘n opsie was nie.  Ek het met myself geraas en gemaan –

“Come on, droog jou trane af en trek aan jou big girl panties.   Jy kan mos nie nou wil uitmekaar val nie!  Die besluit is gemaak.”

 

‘n Groot mismoedigheid het swaar oor my kop kom hang….

Advertisements

11 thoughts on “Dag 2665 – Wat nou?!

    • Hierdie het so maand terug gebeur. Maar Manlief het in April reeds die offers begin kry van om in Engeland te gaan werk. So dit was ‘n lang pad tot hier.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s