Dag 2269-2272 – Pleisters en rowe

6 Pleister

Dit was eers toe Manlief sy nuutgevonde, werklose status met Firma Engeland bespreek het, dat ‘n gevoel van totale “despair” sy greep op my gekry het. Want alhoewel ek 24uur daarna na die gebeure nog baie geskok was, was ek nie “angstig paniekerig” nie.   My verwagting was dat Firma Engeland net eenvoudig vir Manlief ‘n ander posisie sou offer en dat daar dus eintlik nie ‘n krisis was nie. Firma Engeland het dan so hard “gevry” na my man en hulle sal hom sekerlik wil behou? No problem…Right?

 

En toe die onverwagse onthulling – Firma Engeland het nie vir Manlief ‘n permanente pos nie.  Hulle het glad nie verwag dat Animal Friends weer sou koue voete kry nie, en dus het hulle nooit die nut gesien van ‘n Plan B nie.  Maar dis nie wat ons wou hoor nie?!  Hulle het ingestem om hom sy salaris te betaal vir drie maande, dat hulle nog steeds sal betaal vir ons trek Engeland toe, dat hy kan kontrak werk by hulle doen en vry is om vir ander werksgeleenthede te soek.

 

Voordat ek en die kinders die Dinsdagmiddag terug is Heathrow toe, het ons in Chelsea gaan eet by ‘n Italiaanse restaurant. Vir die kinders se onthalwe het ons probeer om “normaal” op te tree en aan te gaan asof alles inderdaad “normaal” was. Maar ons het nie regtig geweet wat om vir mekaar te sê nie.  Ons onderskeie koppe was net te vol vrae en ek kon nie regtig my emosies identifiseer nie.  Dit was soos om ‘n bondel veelkleurige handdoeke in ‘n tuimeldroer om en om te sien spin. En die groet, al sou hy drie dae later teruggekom Johannesburg toe, was net soveel erger. Die laaste ding wat ons wou gehad het, was om in daardie onsekere tyd op twee verskillende kontinente te wees. Ek het in totale “klein dogtertjie mode” ingegaan nadat ons hom gegroet het op Paddington treinstasie. Ek wou net my ma hê. Want net ma’s weet hoe om ‘n seerplek beter te laat voel. Ek wou soos ‘n weerlose kind in die sirkels van haar arm klim en hê dat sy moes sê dat alles OK gaan wees. Dat haar vlekrooi mercurochrome en ‘n Band-Aid pleister die seer gaan wegvat.

 

My ma het toe wel gekom en stil na my storie geluister. My eie verslaentheid was te lees in haar bruin oë. Dit was so goed ek kyk in ‘n spieël. En my ma, wat op my ouderdom, deur presies dieselfde gegaan het met my pa, het ook nie veel woorde gehad nie. Maar sy kon beslis identifiseer met waardeur ek gaan, en sy het ook ‘n goeie idee van hoe die pad gaan lyk wat voor my lê.

 

Vir twee dae, terwyl ek gewag het vir Manlief om huis toe te kom, het ek myself toegelaat om deur die emosies te gaan – om my kussing nat te huil, om gemorskos te eet, om gin & tonics te drink, om die “worst case scenarios” deur my kop te laat hardloop. Ek glo dis soos wanneer mens rou – daar is mos vyf stappe. Ontkenning, woede, onderhandeling (met God), depressie, aanvaarding. Daarsonder gaan die pleister “useless” wees en gaan die rofie nooit ordentlik gesond word nie.

 

Kersfees en Nuwe Jaar het onder ‘n grys wolk gekom en gegaan. Ons het aanvanklik besluit om die nuus net met ons naaste familie te bespreek, terwyl ons maar nog self daarmee “deal” en tot ons effe meer helderheid het. Dit was dus moeilik om vrae te beantwoord oor Manlief se werk en of ons ‘n huis gevind het en of ons spesifieke skole in gedagte het. Ons het maar subtiel die onderwerp elke keer in ‘n ander rigting in gelei!  “Denial” – as mens nie daaroor praat nie, bestaan dit nie regtig nie.  Die feit dat Manlief se ouers ekstra spanning op hom gesit het die laaste twee maande, het natuurlik nie sy gemoedstoestand gehelp nie, maar dis nou weer ‘n lang storie vir ‘n ander dag se blog. (Hy het besluit om nie sy ouers te vertel nie.)

 

En toe, op Saterdag, 9 Januarie was sy sitplek bespreek vir ‘n retoerkaartjie Londen toe.  

Advertisements

7 thoughts on “Dag 2269-2272 – Pleisters en rowe

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s