Dag 2512-2527 – Verandering, vernuwing, verskuiwing

1-21-jakaranda

Die Jakaranda blommetjies het begin om ‘n pers kombers oor ons buurt te gooi. Dit is Oktober…

 

Soos wat die gordyn al hoe laer sak oor 2016, raak ek weer bewus van hoe vinnig tyd verbyvlieg. En hoe ek, ongelukkig, sommige tye so verby wens omdat ek uitsien na ‘n naweek, of ‘n spesifieke kuier, of ‘n vakansie.  “Live in the now”, is een van die sjokolade boks gesegdes. En ek wens dit was so maklik om te doen soos wat dit is om daardie vier woorde te sê. So met een van my introspeksie oomblikke, het ek besef dat ek sukkel om die verlede te laat gaan. Die goed, en ongelukkig die sleg ook. Ek wil desperaatlik vashou aan goeie tye, dit oor en oor laat afspeel in my gedagtes. Met al my sintuie wil ek elke oomblik weer beleef. Terselfdertyd het ek besef dat hierdie vashou aan dit wat was, my soms weerhou om in die “nou” te leef en om nuwe herinneringe te skep. En ek besef dat die idee nie is om daardie goeie tye te probeer naboots nie, maar om dit te koester vir wat dit is/was, en terselfdertyd op nuwe avonture en ontdekkingsreise te gaan.

 

Ek mis ons ou balletgroep ma’s, en ja soms, selfs vir Beste-Este wat ons telkemale met iets nuuts geskok het. Ek mis daardie middae op die kerktrappies waar ons gekla het, gelag het, raad uitgedeel het, geluister het, die nuus bespreek het. Nou, met Japsnoet (7) wat ballet, is daar ‘n nuwe groep ma’s wat op die kerktrappe sit en gesels, maar daar is nie dieselfde kameraadskap nie. En dit laat ‘n leemte in my, want ek kon dit nog nie weer vervang nie. Ek mis die lekker dinge en tye van Engeland, soveel so, dat ek die laaste paar Vrydae middae, op die internet, na Heart FM geluister het. (‘n Britse radio stasie) En dit voer my terug na “warm and fuzzy moments”. Ek verlang na die Vrydae middae wat ek en Yollie en die kinders na skool sou kuier en swem. Pizza’s en wyn en lag dat ons huil. Ek mis ons 20’s waar ek en Manlief Vrydagaande sou gaan fliek, of dans of kuier saam vriende. Nou is ons elke Vrydagaand so gedaan na ons vyf-dag week dat hy nie eers die einde van Binneland sien nie. En, nag-uil ek, sukkel deesdae om te lees tot ten minste tienuur in die aand!

 

Ek verlang na die tye toe Engel (11) en Japsnoet (7) net begin praat het, toe ek bordkryt prentjies met hulle geteken het op die plaveisel, toe hulle met verfhandjies skoenlappers op papier gedruk het, toe ek hulle nog in my arms kon dra bed toe. Toe hulle lewens so eenvoudig was, sonder die stres van somme leer, toetse skryf, boelies afweer, ballet eksamens dans. Waar elke klein dingetjie ‘n groot avontuur was – sywurms vertroetel, blomme pluk en in hulle hare druk, op skopfietse ry, teepartytjies hou, ‘n potte orkes maak, dans op Barney en Tannie Carike CD’s. So swaar as wat daardie tye soms was, is ek so bly dat ek wel daardie tye met hulle gehad het, en nie in ‘n kantoor iewers gesit het en wonder het of hulle darem gelukkig is by die kleuterskool nie.

 

Dis vir my hartseer dat vriendskappe, soos botteltjies aarbei konfyt, ook vervaldatums het. Daar is vriendskappe wat ek mis, nie net omdat ek die vriendin mis nie, maar ook ‘n bietjie omdat ek die persoon mis wat ek in daardie tyd was toe ons vriendskap geblom het. Hetsy dit was op skool, familie vriende, op universiteit, my 20’s, my Britse vriendinne, my 30’s. Maar dit was vriendskappe wat in daardie tye belangrik was, nodig was, en vir elkeen is ek dankbaar. Gelukkig is daar ‘n paar vriendskappe wat dit gemaak het, so deur die dekades deur en duisende myle ver. Daardie klein groepie vriendinne saam wie ek op die outehuis se stoep gaan sit en lag totdat jy net valstande sien trek. Nie myne nie, ek gaan natuurlik nog my eie hê, “by the way”…. *grinnik*.

 

Wanneer mense aanbeweeg, is dit so bietjie van ‘n “wake-up call” vir my. Om nie so gemaklik te raak in my huidige vriendskappe, dat ek ‘n nuwe vriendskap by my laat verbygaan nie. Daar is ‘n paar mense in my lewe wat binnekort gaan aanbeweeg  – ‘n ander land of dorp of selfs net om hulle kinders na ‘n ander skool toe te stuur.  Daardie vriendskappe sal nie noodwendig eindig nie, maar dit sal ‘n ander dimensie aanneem – whatsapp boodskappe in plaas van kuier na skool, facebook in plaas van gereelde whatsapp geselsies.

 

So, as jy ‘n nuwe vriendin soek, soos ek, hou maar jou oë oop. Dalk vind ons mekaar êrens in die mallemeule van die lewe.

Advertisements

Dag 2486-2511 September in woorde en prentjies

In Johannesburg, het ons reeds hierdie maand, ‘n paar seisoene beleef.

 

Lente het binne ure verander in somer en my moulose rokke het vorentoe geskuif in my kas. Nie lank daarna, het die Augustus winde ‘n paar aande gou ‘n laaste draai kom gooi, net om die sade en grasse lekker op te lig om ons hooikoors goed aan te wakker. Verlede naweek, terwyl daar sneeu op bergtoppe in Kwazulu Natal gaan lê het, het Johannesburg ‘n koue front beleef. En kon ek darem vir ou laas my gunsteling bruin “boots” aantrek en ‘n serp om my nek vou. Daar was  ‘n paar druppels reën ook wat ons droë tuin kon voed.

 

Verandering is nie altyd maklik nie en verloop ook nie noodwendig seepglad nie. Dit bring wel vernuwing.   September het gekom met sy eie lysie van uitdagings. Manlief is bevorder by die werk wat ‘n groot prestasie is en ons laat besef het hoe geseënd ons eintlik is. Dit gaan ongelukkig gepaard met lang werksure en ekstra stres en meer balle wat in die lug gehou moet word. Maar hy floreer. En ek kan fokus op die dinge wat ons nodig het as ‘n gesin, eerder as om my dood te bekommer oor ‘n huis wat nie wil verkoop nie of waar mens kan sny aan uitgawes. Natuurlik kry sekere dae my onder, en ek het gereeld my tye waar ek wonder “is this what my life is all about”. Maar dan gaan fliek ek saam met Nix, of kry ‘n nuwe stokperdjie; wat die donker wolke wegdryf wat so op my skouers wil kom rus. Ek kry dit nogal reg om nie toe te laat dat hulle my vir te lank versmoor nie.

 

Na weke se baklei oor oefening toe gaan, het ek, met ‘n effe swaar hart, besluit om Engel (11) se span swem te staak. Sy was so amper verlig hieroor, en het glad nie teengestribbel nie. Net gevra of sy en haar pa nog oor naweke by die gym kan gaan swem en of sy nog vir die skool kan swem. Natuurlik is ek verlig dat ons middae effe rustiger gaan wees, maar dit kom met sy eie uitdagings. Tegnologie is wonderlik, maar terselfdertyd ‘n euwel. Vat skerms weg van die kinders af, en hulle weet ewe skielik nie wat om met hulleself aan te vang nie. Japsnoet (7) is die ergste, want sy kla aanhoudend hoe verveeld sy is en min van my voorstelle vul haar met opwinding. So het ek dus ‘n nuwe doelwit gekry om op te fokus – om my kinders te leer speel sonder skerms. As’t ware “back to basics”.

 

Met die ure wat so effe weghol van my, het ek ook weer meer tydskrifte bymekaar gemaak as wat ek kan lees. So ek is baie dankbaar vir ‘n vakansie wat voorlê. Ek het dit darem reggekry om hierdie maand Sam Cowen se boek, From whiskey to water, klaar te lees. En besef hoe naïef ek is oor sekere dinge in die lewe, onder andere oor alkoholisme en verslawing. Sy het gehou van die persoon wie sy was toe sy gedrink het, die alkohol wat onophoudelik deur haar are gevloei het, het haar selfvertroue gegee.                                       “… drinking made me feel part of the pack.” “I felt safer with a drink in me.”                                     Sy was trots op die feit dat daar tye was wat haar vriendekring se drank rekening die hoogste een van die dag was. Sy het gereken sy is verantwoordelik deur in ‘n parkeerarea haar roes af te slaap, eerder as om onder die invloed huis toe te bestuur. En daar was te veel tye waar sy ure van haar lewe “verloor” het omdat sy net nie kan onthou wat gebeur het nie.

 

Verder was September tot dusver gevul met universiteite wat gesluit is a.g.v. geboue wat verwoes is en studente en polisie wat mekaar met klippe bestook. Die stof oor die Gupta’s wil maar net nie gaan lê nie (wat positief is) en ons geliefde Desmond Tutu is in en uit die hospitaal.  Die realiteit dat een van my goeie vriendinne, oor twee maande terugtrek Engeland toe, is iets waaraan ek nie te veel dink nie. Dit sou een of ander tyd moes gebeur, maar dit maak dit nie noodwendig makliker nie. Engel het op kamp gegaan vir vier dae. Met haar terugkoms het ek besef hoe “groot” sy geword het, hoe minder afhanklik sy van ons is, maar ook dat dáár ‘n heel anderse lys van uitdagings is vir haar.

 

Ons het Erfenisdag gevier met slaai en brood en groot stukke vleis. Ek kon met my vingers rond grou in moddergrond – my nuutste projek is om vetplante te kweek.

 

Ons leef eintlik nog baie goed in Afrika.

Dag 2482-2486 – Lente, begrafnismakietie, “afro’s” en onthou

22 Makiete en onthou

Die week is nog maar ‘n vulletjie, maar daar het reeds so baie gebeur.

 

Die 1ste September is die offisiële arrivering van lente, maar, hier in Johannesburg, gaan draai die kwik alweer vanmiddag by 28°C. Watwou lente, hallo somer! Gister het ek die kinders se kaste uitgesorteer. Winter uit, somer in. Uit een boks het ek maklik agt sakke van Engel (11) se kleiner somersklere uitgehaal. Dit was soos Kersfees vir my en Japsnoet (7)! Sy het haar verwonder aan al die “nuwe” t-hemde, groot meisie rokke met spaghetti bandjies en net-rompe van Naartjie. Vir my was dit soos terug verlede toe, toe Engel nog klein genoeg was om in daardie hope klere in te pas. Daardie agt jarige dogtertjie met haar krulhare en wipneusie, wat my soms teen die mure uitgedryf het, maar ook my klein hart laat vermurwe het. Waarheen vlieg die tyd dan heen?

 

Gepraat van die verlede – dit sou my Ouma se 95ste verjaarsdag gewees het gister. Ja, ek onthou hoe siek sy was hier teen die einde, en hoe gefrustreerd, want sy wou net huis toe. Sy is oorlede in ‘n ICU bed, omring deur alles wat klinies en vreemd was. Dit was aaklig om te aanskou en ons het almal so magteloos gevoel. Maar gelukkig is dit nie daardie paar dae wat my herinneringe aan haar oorheers nie, want daar is net te veel mooi om eerder te onthou. Ek het al voorheen geskryf hoe sy sou sê haar gunsteling seisoen is lente, en haar gunsteling kleur was groen. Sy het gehou van die idee van alles wat begin groei en lewe en kleur kry.  Hierdie tyd van die jaar was hulle tuin ootrek van blomme, dis die pronkertjies wat ek spesiefiek onthou. En wanneer ek die soet pronkertjie geur in die lug ruik, sien ek haar voor my. ‘n Jare lange kennis van my ma is verlede week oorlede. Toe my ouers navraag doen oor ‘n begrafnis datum, het haar man gesê sy vrou wou nie ‘n begrafnis hê nie. Haar wens was dat sy veras moes word en dat daar gekuier word om braaivleis vure. ‘n Viering van iemand se lewe, eerder as ‘n wening oor haar dood. Ek hou nogal van daardie idee….

 

Dan is daar natuurlik die onlangse herrie wat homself afspeel by ‘n meisieskool in Pretoria. (http://maroelamedia.co.za/nuus/sa-nuus/pretoria-skool-moet-gedragskode-herskryf-na-rasseherrie/) My eerste reaksie was een van rollende oë en “wat-nou-alweer”.  Reëls is daar vir ‘n goeie rede. Daar is reëls oor die hele wêreld. Padreëls, werk reëls, godsdienstige reëls, ongeskrewe reëls.  As reëls oor hoe meisies hulle hare mag en nie mag dra nie, verontagsaam word, wat is volgende? Korter rokkies? Alkohol wat toelaatbaar moet wees vir oor 18’s? ‘n Snoepie wat sigarette verkoop? Speel ek nou “devils’ advocate” hier….. Maar toe gaan delf ek weer in die verlede en onthou my eie skooldae in Afrikaanse klein-dorpie skole. Sommige van ons rigiede reëls het mens eintlik meer belaglik laat lyk as aanvaarbaar netjies. ‘n Kuif wat 2cm bo die wenkbroue gelê het, het ‘n seunsmaat van my na so ‘n “nerd” laat lyk.  Dit het alewig gelyk asof hy sommer self in sy hare ingeklim het met sy ma se kombuis skêr. Raak jou bob haarstyl jou kraag, moet dit opgebind word. Onthou julle nog daardie silwer knippies wat ons dan oral in ons kop moes vasdruk net om al die uitval hare bymekaar te hou? Ons het gespot dat jy nie naby ‘n magneet moes kom met al daardie knippies in jou kop nie! My laerskool se winter uniform was ‘n kapoen, polonek hemp van “jeuk materiaal”. (Was dit krimpelene?) My droë, ekseem nekvel was rou gekrap aan die einde van elke skooldag. “Anyway”, ek sit nog op die draad oor hierdie een, want ek kan albei kante sien en verstaan.

 

So sit ek vroëer hierdie maand en introspeksie doen, en besef dat my lewe, hierdie tyd van die jaar, so met die seisoens verandering, altyd ‘n bietjie onderstebo voel. Ek bevraagteken die persoon wat ek is, die dinge wat ek doen of nie doen nie. Maar terselfdertyd kan ek ook nie vir myself sê wat dit is wat ek wél wíl doen en bereik nie. Ek sien hoe vroue om my groot salaris tjeks huis toe bring, nuwe motors ry, motiverings praatjies gee, ander mense se kinders opvoed, vakansie huise besit, lewens veranderinge “charity” werk doen, ekstra wiskunde klasse gee. Dinge doen! En die grootste fout wat ek maak, is om myself alewig met hierdie mense te vergelyk, myself opweeg, myself te lig vind. Dis “stupid”, ek weet, maar dis my realiteit.

 

Nou dwaal ek af. Oor twee dae is dit heerlike lente, die winter’s verby! Ons as mense gaan ook deur ons eie seisoenale veranderings.

 

En lente bring altyd hoop.

Dag 2481 – Oops Margaret…..

21-Margaret

Sosiale media het laat gistermiddag al hieroor begin gons. Eers was dit die gons, toe die skande, toe die grappies…..

 

Margaret, ‘n vrou van Noordwes, het die stil dorpie, Schweizer-Reneke behoorlik op die “map” gesit.

 

Sy het ‘n foto van haar, urhm, sarie (noemfie, hooha, lala, koekie), aan gestuur op whatsapp. Vir ‘n groep hokkie ma’s, in plaas van vir haar man…… “Can this get ANY worse?” sou jy wonder? Vrek ja. Die foto het soos ‘n wilde bosvuur, aangehelp deur ‘n stormsterkte wind, oor sosiale media versprei. Regoor Suid-Afrika. En heel waarskynlik, teen hierdie tyd, al ‘n paar grense en oseane ook oorgesteek. In ware Suid-Afrikaanse styl, want ons probeer mos maar altyd ‘n tragiese of stresvolle aksie omtower in iets snaaks, het die grappies die rondte begin doen. Prentjies van verkeershope met die stelling – “Traffic towards Schweizer Reneke”, ‘n ander een van ‘n man voor sy rekenaar – “My man is versot op sport, hy is heel aand op die hokkie groep”. ‘n Baie skerp inskrywing op Twitter sê – “Say what you will, but Margaret has done more for SA hockey than fikilembalula

 

Kyk, ek weet nie hóé enige iemand so iets oorleef nie. Veral nie in ‘n klein dorpie waar meeste mense mekaar ken nie. Gooi boonop tiener kinders met selfone in die mengbak, en jy sit met ‘n groot brousel.

 

Ek reken ons moet dankie sê vir die arme Margaret. Sy het ons meer bewus gemaak van die “gevare” van sosiale media. En laat dit vir ons ‘n les wees om te “double check” voor ons sommer net ‘n boodskap of foto stuur. Dis bitter maklik vir vinnige vingers om verstrengeld te raak.

 

Kom ons hoop Schweizer Reneke se Pick & Pay het ‘n “online shopping” opsie. Andersins moet die stomme vrou maar net seker maak sy is aangetrek as sy winkels toe gaan, dan sal niemand haar herken nie…..

 

OK, genoeg gelag vir een dag. Dis ‘n pragtige lente dag in Johannesburg en ek gaan vanmiddag kyk hoe Engel (11) hokkie speel.

21 Margaret2

Dag 2444–2480 – Fin, Fim, Ende, Finis, End, Einde

17 Oscar

My blog sal nie kompleet wees sonder ‘n laaste woord oor Oscar Pistorius nie.

 

Die gebeure van Valentynsdag 2013 het so deel van my lewe geword soos facebook, 702 gesprekke, James Patterson boeke, foto’s neem, probeer dieët. Jip, ek was een van daardie mense wat die saak tot vervelens toe bespreek het en dit op Twitter gevolg het. Dit was interessant om die tv prokureurs se menings en verduidelikings te hoor na die tyd, en ek moet erken, ek het “crime scene” foto’s gaan google. Ek wou alles verstaan. Ek wou weet of hy daardie aand arrogant was en op Reeva geskiet het, en of dit net bloot ‘n aaklige ongeluk was.

 

Die ITV onderhoud wat Oscar toegestaan het, was vir my ‘n interessante wending in die Oscar verhaal. Die tydsberekening nogal goed beplan ook – so net voor sy vonnis. My mening is dat hy die stewige bedraggie wat hy vir hierdie eksklusiewe onderhoud gekry het, direk in sy regsspan se rekening inbetaal het. ‘Because rumour has it that Oscar is financially ruined.’ As dit pap reën…. Net hy sal weet wat sy doel was met daardie onderhoud. Het dit sy beeld goed of sleg gedoen? Na die tyd het joernaliste getweet oor hoe dit baie duidelik was dat daar streng grense was oor wat gevra en nie gevra mag geword het nie. Dat die Britse joernalis meer ondersoekende en leiende vrae kon gevra het. Oscar se span het heel waarskynlik ‘n baie lang lys van moets en moenies gegee. Ek dink meeste van ons het naïef verwag/gehoop dit gaan baie meer soos ‘n Oprah-Winfrey-Lance-Armstrong onderhoud wees, waar moeilike en ongemaklike vrae gevra is. ( https://youtu.be/2jtDH-10m2s ) Maar dit was meer ‘n ‘arme-ek’ vertelling wat goed geredigeer is. #MyMening

 

Op vonnisdag was ek vasgenael voor die tv. Ek wou Regter Masipa se besluit eerstehands ondervind en ek wou gesigsuitdrukkings sien. Nix, wat regdeur die Oscar saak met my was, het eventueel opgegee en 8km verder ook haar televisie stel oorgeskakel.

“Jy kan my nie nou ‘drop’ nie”

het ek haar laat weet. Hierdie was die laaste laaste hekkie. Die laaste hoofstuk van ‘n baie lang boek. 7 Julie 2016 is een van die toekoms se grootste geskiedenis stories. Regsstudente gaan nog vir baie jare hieroor leer, dit ontleed, daaroor redekawel, elke detail uitrafel en probeer terugstik.

 

Ses jaar. Ek glo sy regspan het hom voorberei op tronkstraf, want hy het nogal kalm voorgekom. Dit was nie die emosionele, opgooiende, verontregte Oscar van die aanvanklike verhoor nie.   Dit was ‘n Oscar wat geweet het wat kom, en heel waarskynlik die ergste verwag het.

 

Net wanneer ek gedink het ek gaan nie sommer die naam Oscar Pistorius op Beyers Naude weg se lamppale lees nie, is dit toe wel daar. En nou is hy op “suicide watch”, maar sy familie dring daarop aan dat hy nie selfmoord probeer pleeg nie; hy het geval. Hierdie is ‘n boek vol raaisels.

 

Nou ja, fluit-fluit my Oscar storie is uit.  (Vir nou….)

Dag 2441-2443 – Niks is niks

20 Niks

Dis eintlik ‘n plofbare leë woord. Niks.

 

Daar is bitter min mense wat regtig kan sê hulle het niks.

 

Daar is mense wat vakansiehuise besit, daar is mense wat op hulle eie grond woon, mense wat motors het, mense wat duur skoene in hulle kaste pamperlang, mense wat ‘n dak oor hulle koppe het, mense wat kleingeld in hulle sakke rondra, mense wat bokse vol, geldelik niks-werd, sentimentele ‘goed’ met hulle saamdra. Daar is mense wat tweedehandse baadjies om hulle lywe vou, mense wat ‘n halwe bottel vodka ‘nurse’ asof dit hulle belangrikste besitting is, mense wat huise bou met hulle talente, mense wat boeke versamel.

 

Daar is ‘n bedelaar op die hoek, naby Dischem. Sy gesig is verkreukel van te veel ‘spirits’ en wie weet wat nog. Hy het net een arm, wel eintlik het hy een en ‘n halwe arm, tot by die elmboog. Sommige dae sit hy net op die middelmannetjie, kop tussen sy knieë, ‘n amperse moedeloosheid te bespeur. Hierdie dae is min alhoewel, want meeste van die tyd steier hy oor die pad, intimideer die publiek en met ‘n wildheid in sy oë, skree hy onverstaanbare sinne uit. Blykbaar raak hy met tye nogal aggressief ook, maar dit het ek gelukkig nog nie beleef nie. Die kinders is bang vir hom en ek probeer daardie hoek vermy. Manlief noem gereeld oor hoe hy nie kan verstaan dat die man dag-in-en-dag-uit getrou daar rondhang nie. Waar kry hy geld vir die ‘long tom’ bier wat gereeld in sy hand is? Waar slaap hy? Hy het skoene aan sy voete, klere aan sy lyf. Selfs dié arme dremmel het nie ‘niks’ nie. Terwyl hy oor die pad zig-zag, sit sy vrou op die sypaadjie voor die mediese sentrum, langs die groot kragboks. Omring deur plastiese sakke wat op die oog af vol klere of komberse is. Haar gesig is altyd pofferig en haar oë ook wild. Ons het een Sondagoggend op hulle afgekom waar hulle handgemeen geraak het, aan’t baklei oor ‘n bottel iets wat sy duidelik nie daardie dag wou deel nie. Maar natuurlik in hulle benewelde toestand, het hulle verby mekaar geslaan en gestamp, al slingerend en skellend. Sy het ook nie ‘niks’ nie.

 

Wanneer jy glo jy net ‘niks’ meer om voor te lewe nie, is dit natuurlik nie waar nie. Almal van ons het ‘iets’ om voor te lewe, hoe klein dit ook al mag wees. Maar depressie, die swart hond, jappiegriep, ‘n versmorende kombers, die donker wolk…. mense wat hierdeur gaan, sien nie daardie ‘iets’ raak nie.

 

Soveel as wat ek my lewe leef sonder hulle, is hulle tog deel van my lewensboek. Dis die vrou wat geboorte gegee het aan my man en dis die man wat, deur sy dade, maak dat my man vandag is wie hy is. Die teenoorgestelde van wat sy pa was en is. Dis amper asof Manlief se missie in die lewe is om alles te wees wat sy pa nooit was nie, om uit te styg bo daardie persoon, om aanhoudend te streef om beter te wees, om aan die wêreld te bewys dat die ooreenkomste eindig by ‘n naam op ‘n geboortesertifikaat. Dit was sy pa se 70ste verjaarsdag gister, ‘n verjaarsdag wat ‘n groot mylpaal voorstel, maar ‘n verjaarsdag wat ongesiens en ongevier, verby gegaan het. Sonder ‘fuss’, sonder partytjie, sonder ‘n duur horlosie of ‘n familiefoto, sonder die skiet van ’n vonkelwyn prop, sonder toesprake oor sy lewe, sonder ‘streamers’ en balonne. Sy enigste besoeker was sy jongste seun, wat gaan kuier het met winkelgekoopte ‘custard slices’. Kleinboet het aan Manlief genoem dat sy ouers se ‘levy’ hierdie maand by R3,000 gaan draai het, so vir ‘n spesiale geskenk, was daar nie ‘n ekstra geldjie nie.

“As hy tien woorde gepraat het, was dit baie”,

het Kleinboet in ongeloof oor die foon vertel.   In my geestesoog kon ek die ou man voor my sien. Sittend-lêend op die bank met sy moëe navy blou sweetpak broek aan, te groot vir sy lyf. Sy voel-vir-my jammer grys-blou oë, sy hangende skouers, sy een hand wat gereeld oor sy oë of oor sy bles vryf; ‘n sug. Manlief het gereken dat die ou man ten minste kon probeer vriendelik wees, want dit sou die enigste besoeker gewees het wat hy daardie winters Sondag sou kry.

“Hy het f***ol!”,

het Kleinboet frustreerd uitgebasuin.

“Eintlik het hy nie eers meer sy kinders nie.”

want Kleinboet bel of maak ‘n draai oor hy voel dis sy plig, nie oor hy ‘n behoefte het aan sy ouers se geselskap nie, en ek reken hulle weet dit is ‘jammerlike’ kuiers.

 

Na die tyd het ek en Manlief oor die hele situasie gesels, en regtelik, glo Manlief dat sy pa depressief is. Maar ten minste vir daardie paar minute kon moeite doen het om met sy kind te gesels en te probeer maak of hy bly is.

“Depressiewe mense sien dit nie so. Om hulle is dit net donker. Emosies afgestomp.”

het ek slim, en uit persoonlike ondervinding, gesê.

“So ja, ek stem saam dat hy depressief is, wie sal in sy omstandighede nie wees nie? Maar dit kom weer daarop neer dat hy nie verantwoordelikheid vat vir sy dade nie, hy blameer nog steeds ander mense vir wat fout gaan in sy lewe. Hy sit nie vandag daar en dink hoe hy brûe kan bou met die mense wat na aan hom is nie. Hy sit daar en dink oor hoe aaklig mense met hom is en wat hulle aan hom doen om sy lewe so mismoedig te maak.”

Dis ‘n afgestompte en hardkoppige sosiopaat wat dag in en dag uit net daar sit en wroeg. En dis dr Jax (my slim terapeut) wat observeer het hy is ‘n sosiopaat, nie Dr Google nie.

 

Maar hy is ‘actually damn’ bevoorreg! Want hy het ook nie ‘niks’ nie. Hy het ‘n dak oor sy kop, bokse vol sentimentele goed, ‘n ou familie Bybel, ‘n windbuks, skyfie foto’s, boeke, ‘n televisie, DVD’s, warm komberse teen die Gauteng winter.

 

En ‘n vrou wat haar kinders en kleinkinders opsy skuif, om by hom te wees.

Dag 2438-2440 – Engele en Lesse

19 Roxy

‘n Oproep daardie tyd van die aand is nooit goeie nuus nie.

“But never say never”,

het ek mos nou ook al geleer.

 

Manlief het die foon geantwoord, in sy oë was dieselfde twyfel en groot vraag as wat daar by my was. Ek het geglo dit was die einde van Boerboel, en vir die eerste keer daardie aand het ek snot en trane gehuil.

“Hulle het soveel fragmente verwyder as wat hulle kon, hulle het vir haar iets gegee vir pyn, ons moet haar môre oggend sesuur gaan haal.”

was Manlief se woorde na hy die oproep bëeindig het.  Boerboel het dit gemaak!

 

Ons het altwee maar sleg geslaap; die aand se gebeure het agter my toe oë bly afspeel soos ‘n fliek. Dis asof my kop nie kon verstaan wat gebeur het nie. Hier op ons erf, onder die afdak. ‘n Paar meter van ons af.  Op ‘n aand waar ons op die ingewing van die oomblik, besluit het om uit te gaan vir ete.  In die oggend se flou daglig, was die bewyse van wat gebeur het, soveel meer opvallend.  Skerper.  Die wit-grys plaveisel was vol diep-rooi, gestolde bloedsmeersels. Daar was ‘n swaar yster reuk in die lug. My sintuie het my van voor af bewus gemaak van die feit dat daar die vorige aand iets aaklig afgespeel het. Maar meer as ‘n week later, voel dit nie vir my “real” nie. Dis asof ek nog steeds nie wil glo dat dit ‘n regte patroon uit ‘n regte pistool is, wat Boerboel getref het nie. Is ek regtig so ongelooflik naïef? Of dalk is dit maar net my brein wat my beskerm teen skok of trauma?

 

Vroeg Donderdagoggend, by die veearts, was Boerboel baie bly om ons te sien. Ek glo sy was maar effe deurmekaar van die narkose en medikasie.  Al wat van die vorige aand se diep geroggel agtergebly het was die sukkel-asemhaal deur haar gebreekte neus. Die linkerkant van haar gesig was nogal geswel, wat te verwagte was. Ons het haar na ons plaaslike veearts toe geneem, waar daar voorgestel is ons haar vir die dag daar hou vir observasie.

 

Terug by die huis wat dit tyd om skoon te maak. Ons tuinier het op sy knieë elke vlekkie probeer afskrop terwyl ek bebloede handdoeke moes skoonkry en natuurlik die agterkant van my motor ook. Ons wou die kinders die ergste trauma spaar en het besluit om vir hulle te sê dat die sekuriteitswag geskrik het en dat sy pistool per ongeluk afgegaan het. Die kinders was natuurlik onsteld en wou Boerboel dadelik gaan haal om vir hulleself te sien dat sy nog lewe en dat sy OK is. Die aand terug by die veearts om haar te gaan haal, het die veearts net weer in ongeloof genoem hoe gelukkig Boerboel was. ‘n Sentimeter in die verkeerde rigting en sy kon dood gewees het. Sy het ook verduidelik dat as gevolg van haar gebreekte neus, en skerwe wat nie verwyder kon word nie, daar dalk in die toekoms probleme gaan opduik. Maar dis natuurlik ‘n wag-en-kyk situasie. Terug by die huis was Boerboel natuurlik vreeslik gepamperlang en bederf met nuwe komberse. Jack Russel het stil langs haar gaan lê daardie aand en ek het nogal gewens ek ek geweet wat deur sy honde brein gaan.

 

Ek en Manlief het tyd gehad om ons gedagtes bymekaar te kry en om daardie dag ook meer nugter te dink oor die gebeure. Ons het besef dit was ‘n onmoontlike situasie. Ons moes in die eerste plek nooit by die hek ingery het nie, want ons kon op inbrekers afgekom het en ons almal se lewens in gevaar gestel het. Ons kon nie verseker dat Boerboel nie die wag sou aanval nie. En as sy hom aangeval het, sou dit aaklig gewees het.  Die kinders kon on die kar gewees het en dus die chaos wat daarna gevolg het eerstehands beleef het.  En ja, die situasie kon soveel erger gewees het, maar dit was.  Daar was beslis Engele wat oor ons kom waak het in daardie paar sekondes. Slegs twee dae later was sy weer op haar pos in die tuin – waar die kinders was, was sy.

 

Lesse is geleer – ek moet minder naïef wees en ophou dink dinge kan nie met ons gebeur nie.

 

En ons is natuurlik ongelooflik dankbaar dat Boerboel weer haar ou self is en nog so rukkie lank kan deel wees van ons gesin.

Dag 2435-2437 – Net sekondes

18 Sekondes

Minute

Nee

Sekondes….

Dis al wat dit vat vir ‘n ongeluk om te gebeur. Vir lewe of vir dood. Vir omstandighede om te verander.

 

Woensdagaand, met die kinders by Ouma, besluit ek en Manlief om uit te gaan vir aandete. “Date night”. Oppad terug, omstreeks half 9 bel ons sekuriteits firma om te laat weet ons huisalarm gaan af en Manlief gee hulle toestemming om in ons erf in te gaan. Met die sekuriteits firma se motor nog steeds in die straat, voor ons hek, het ons die hek oopgemaak, ingery, die huilende alarm afgesit en onder die afdak gaan parkeer. Die sekuriteitswag het in ons rigting gestap, die eerste ding wat ek opgemerk het was sy pistool in sy hand. Nou kyk, ek het ‘n heilige vrees vir gewere, en ek onthou dat ek op daardie stadium besef het dat die wag nie eers weet ons is die eienaars van die huis nie.

“Moenie uitklim nie, sê net vir die ou hy moet uitloop en dan sal ons uit die kar uitklim,”

het ek vir Manlief gesê. Want sien, op ‘n vorige geleentheid, in soortgelyke omstandighede, toe ek uit my kar klim, het Boerboel beskermend geraak, teen die trappe afgehardloop en gehap na die sekuriteitswag.

 

Manlief het sy motordeur oopgemaak om met die sekuriteitswag te praat, en die volgende oomblik het Boerboel teen die trappe afgehardloop, in ons rigting. Manlief het haar naam geroep om haar te probeer stop, maar sy het nie geluister nie. Net aangehou nader draf. Toe hoor ek ‘n harde plof geluid, soos daardie stupid papier klappertjies wat die kinders op die grond neergooi wat so klap. Boerboel het ‘n klein tjank geluid gegee, omgedraai, weggehardloop en sulke draaie gehol voor die motorhuis.

“Wat het gebeur?”

wou ek weet, want ewe skielik was Manlief weer langs my in die motor. Sy gesig in sy hande.

“Hy het haar geskiet!”

Ek het iets gevra soos met wat? Dinkende dat die sekuriteitswag Boerboel geskiet het met rubberkoeëls. Nee, het hy gesê, dit was ‘n regte pistool. En toe skrik ek, en spring uit die kar uit om te kyk waar Boerboel was. En ek het die wag hoor sê,

“But she is not a vicious dog,”

wat my laat dink het hy was al by ons huis. Intussen het sy haar pad gemaak na die onderkant van die trappe en ek kon hoor hoe sy roggel en aanhoudend haar kop skud. Dis toe dat ek besef sy is heel waarskynlik in haar gesig geskiet. Teen daardie tyd het ek die bloedstrepe op die liggrys plaveisel gemerk en besef sy moes nogal erg bloei en dat ons dringend moes hulp kry. Ek het visies gehad van hoe die helfte van haar gesig dalk weg is, of haar kakkebeen vergruis is. Dit het deur my kop gegaan dat daar nie tyd was vir “panic” nie – ek moes kophou. Die man twee huise van ons is ‘n dokter en ek het straataf gehardloop in hulle rigting. My buurman het my intussen gevind, duidelik geskok, want hy het die skoot gehoor.

“They shot my dog,”

het ek dit uitgekry en toe hy aanbied om ‘n veearts te bel, het ek dit aan hom oorgelaat en het ek teruggehardloop huis toe en handskoene gaan aantrek. Teen daardie tyd het nog sekuriteits motors gearriveer en wou ek net vir Boerboel op die stoep kry, weg van al die flitsende rooi ligte en wagte in swart.

 

Eers toe kon ek haar gesig ondersoek. Ek het die ergste verwag, maar al wat ek kon sien was ‘n kleinerige gaping in haar linker wang en bloed wat onophouderlik daaruit gepomp het. Duidelik die area waar die patroon in is, maar ek kon nie sien waar dit sou uitgaan nie. Elke keer wat ek my hang weggevat het was die handskoen vol bloed. Bure het kom help, my motor voor die trappe getrek en die sitplekke afgeslaan en handdoeke gepak. Nog steeds gedisorïenteerd en hiperaktief, het hulle Boerboel ingelaai en ek het saam haar agter ingeklim. Teen daardie tyd was my denim plek-plek donker gevlek van haar bloed. Sy het aanhoudend haar kop geskud, geroggel, genies en soos wat ek my kop weggedraai het, het die bloed in my hare ingesproei. Ek was bang vir haar, bang dat sy in haar disorientasie en skok en moontlik pyn, na my sou hap. Maar sy het nie. By die nood-veaarts het hulle Boerboel verdoof, xstrale geneem, bepaal dat die koeël gesplinter het en dat daar geopereer sou moes word om soveel moontlik stukkies te verwyder. Intussen het twee verteenwoordigers van die sekuriteit firma opgedaag, uitgevra oor Boerboel en die deposito van R6,000 betaal.

 

Die veaarts het ons huis toe gestuur, met die instruksies om haar sesuur die volgende oggend te kom haal en haar dan na ons plaaslike veearts te vat. So al wat ons kon doen, was om te wag en natuurlik te bid dat sy dit deur die nag sou maak.

 

Half 12 dieselfde aand nog, het die huisfoon gelui….

Dag 2387 – 2434 – Tot hiertoe en nie verder

16 Stories

Dis meer as ‘n maand sedert my laaste inskrywing. Waar het die tyd heen gevlieg? “Life happens when you’re making other plans.

 

So, in die laaste maand het ek ‘n aanlyn geskenkwinkel begin en die Abel Lotz trilogie van Chris Karsten klaar gelees. Probeer maar deur die eerste paar hoogs Afrikaanse hoofstukke beur, dis regtig die moeite werd as jy hou van speurverhale met heelwat kinkels. Japsnoet (7) het haar ballet eksamen gedans en geslaag met 70%, Engel (10) het vir twee weke netbal gespeel en besluit daar is geen punt daaraan om in die C-span te speel nie, en besluit om eerder verder op swem te fokus. Ek het 41 geword sonder ‘n groot kattemaai, net soos ek dit wou gehad het, maar toe ek saam Ma en Kleinsus gaan ontbyt eet kry ek die grootste geskenk – Yollie het as ‘n verassing opgevlieg van die Kaap af! Ek het letterlik deurmekaar gelag en gehuil, want ek het haar juis die laaste tyd weer so begin mis.

 

Manlief het na ‘n gewik en geweeg en heelwat twyfel en introspeksie ‘n permanente pos begin in Junie, so hy begin ook nou stadig maar seker weer sy voete plant op Suid-Afrikaanse grond. Engel (10) het haar eerste rapport gekry vir die jaar, en ek is ongelooflik trots, veral in ag geneem hoe ons onsekere omstandighede haar klein wêreldjie ook onderstebo gegooi het. Bo 80% vir al haar vakke en 84% gemiddeld.  Die lang verwagte wintervakansie het uiteindelik aangebreek, waarvan daar nou net ‘n week oor is. En, ek het ‘n skoolvriendin se autobiografie in twee dae verslind. Getitel – Tot hiertoe en nie verder nie.

 

Haar boek is snaaks, “revealing”, eerlik, huil-hartseer, rou, “heart warming”, inspirerend, skokkend en baie persoonlik. Dis menslik en eg. Sy het besluit om dit van publikasie te onttrek; dié wat haar goed ken voel sy gaan seerkry. Ek kan verstaan hoekom hulle so sê, maar ek dink tog dis hartseer dat sy so baie tyd en werk in iets ingesit het wat nie gaan “buite toe” gaan nie. Sy skryf van haar eerste liefde wat ‘n verloofde geword het, en toe haar man. Van romantiese ontmoetings met ander mans, van selfmoord pogings, van twee emosioneel vernielde kindertjies wat in haar hart ingekruip het. Van ‘n egskeiding, mislukte verhoudings, ‘n diagnose van bipolariteit, haar ma se kanker en afsterwe. Maar ook van haar sukses as ‘n student, beurse oorsee, haar kleurvolle en inspirerende beroepslewe, van kinders wat terugkom…..‘n storie van eindelose hoop.

 

So kyk ek een Sondag middag op televisie, ‘n preek van die Mosaiek kerk. Dit is seker net menslik om na jou lewe te kyk, en veral die negatiewe, donker tye, en dit te sien as sleg en dat jy nooit weer daarna toe sal wil terugkeer nie. Ek kyk self terug na gebeure uit my verlede en het nog steeds vrae waarvoor ek seker nooit antwoorde sal hê nie. Die wonder oor goed kan my soms mal maak. In ‘n neutedop het dit daaroor gegaan dat alles wat oor jou pad kom, die seer, die wanhoop, die donker tye, jou maak wie jy vandag is.

 

Skoolvriendin het gereken wie sal nou oor haar wil lees? Maar daar is ‘n storie in elkeen van ons. Daar is dinge waaroor ons skaam is, oor skuldig voel, wat vernerend is. Maar dis alles deel van ons “make-up”.

 

En die belangrikste is wat mens met hierdie “make-up” doen en hoe mens die pad vorentoe aandurf.

Dag 2385-2386 – Sommer net Saterdag

16 Rainy saturday

Wanneer my foon lui en ek die skool se nommer op my skerm herken, klem my hart maar altyd saam. My logika sal sê “moenie worry nie, dis niks ernstig nie”, maar ‘n ma se hart “worry” tog mos maar terwyl jy visies het van gebreekte arms of so iets.

 

So Dinsdag was dit Engel (10) wat in die skool se siekeboeg opgeland het. In Liggaams Opvoeding het hulle op die hokkieveld rondgehardloop en dit het haar allergiese asma laat opvlam. Haar bors het toegetrek en sy was vreeslik duiselig. Woensdag was dit Japsnoet (7) se beurt met ‘n toe neus en ‘n koors wat hier by net oor die 38 gaan draai het. R1,000 later,  na ‘n dokters besoek en anti-biotika en kortisoon en druppels vir die “nebuliser”, met ligte bronchitis, doen sussie weer vanoggend wawiele die hele huis vol.  Raai wie voel beter?!

 

Met die weervoorspellers se belofte van reën oor meeste dele van Gauteng vandag, het ek gistermiddag laat ‘n pot groentesop op die stoof gesit. En soos voorspel, val daar al heel oggend ‘n sagte misreen oor ons tuin. Sulke trietsige weer laat my altyd terugdink aan ons tyd in Engeland. Nostalgie, verlange, hartseer, dit wat was? “A mixed bag really.” Ons woonstel op die derde verdieping het gesorg vir die mooiste uitsigte.  Vanuit die kombuis kon jy die St Albans katedraal sien, so skottelgoed was was nie te sleg nie.  Die sitkamer venster het uitgekyk oor die St Albans golfbaan – groen in die somer, bruin-en-geel bont in die herfs, en kaal takke in die lang winter.   Een ding was verseker, sulke weer in Engeland was ‘n gereelde verskynsel en ons het dus maar warm aangetrek, onder sambrele weggekruip en dorp toe gestap.  Anders sou ons bitter min uitgekom het!  Ons sou gaan koffie drink, warm pasteie koop, en DVD’s gaan uitneem.  Hierdie weer het maar deel van jou lewe geword en ja, soms het dit my onder gekry, want in Johannesburg is ons ongelooflik bederf met selfs wintersdae van son.

 

Maar vandag, lekker warm toegevou in ons nagklere en slaapkouse het ons vier, na ‘n lekker ontbyt, ‘n fliek gekyk op Box Office. The Great Gilly Hopkins. Oor ‘n meisie, seker so oud soos Engel, wat rondgepos word van een huis na ‘n ander, totdat sy uiteindelik by ‘n familie kom wat nie gaan opgee op haar nie. Waar ‘n klein seuntjie opkyk na haar, waar ‘n rooikop buurdogter nie ophou probeer om haar maatjie te wees nie, en waar ‘n onderwyseres haar slegte gedrag ignoreer en dit omdraai in ‘n positiewe energie. Ai, ek het sooo lekker gehuil, omdat ek wou, omdat ek kon. Dit het my ook net weer laat besef hoe ‘n groot verantwoordelikheid ons het teenoor hierdie mensies wat aan ons toevertrou word.   Van die oomblik wat daardie hartkloppie sigbaar is op ‘n swart en wit skerm in ‘n dokterskamer, is dit daar. Daardie wete van dat jy as ouer besig is om ‘n mensie te skep en voor te berei vir ‘n groot, onbekende wêreld daar buite, is eintlik iets om skoon angstig oor te raak. Maar daardie onderwerp los ek eerder vir ‘n ander dag, want daar is nog heelwat oor te skryf en debateer. En ek glo op daardie onderwerp sal daar baie te sê wees en sal daar ‘n wye verskeidenheid menings geuiter word.

 

Vir nou geniet ek die klank van die reën op die herfsblare. My gemaklike, grys “stokies” wat my voete lekker warm hou, die “luxury” van geen grimering en die afwesigheid van ‘n stywe bra wat my winterdroë vel laat jeuk. Die reuk van vroeër se Nespresso koffie hang nog in die lug en ek kan nie wag om op my “leesbank” te kom uitstrek met my Abel Lotz boek nie (geskryf deur Chris Karsten).

 

En dalk, net dalk, as die familie mooi vra, sal ek pannekoek maak met kaneelsuiker daaroor gestrooi…..